Karanlık odamda, karanlık ruhların arasında kalışlarımda aydınlık aramayıp usulca açtım bembeyaz sayfayı, hiddetim ve sakinliğim arasında kaldığım ince çizgide nakış nakış yazdım dizelerimi…Sonra birden bire gürleyip belirdi şair silüetim. Bana; ‘durma! ‘ der gibi zincirledi sanki mısralara…ya da… yada kırk beş kalibre gibi parçaladı bedenimi aslında beni öldürmedi. Evet öldürmedi çünkü sürün der gibiydi.Fakat karanlık“Karanlık AŞKI” yazısının devamını oku