Karanlık AŞKI

Karanlık odamda, karanlık ruhların arasında kalışlarımda aydınlık aramayıp usulca açtım bembeyaz sayfayı, hiddetim ve sakinliğim arasında kaldığım ince çizgide nakış nakış yazdım dizelerimi…Sonra birden bire gürleyip belirdi
şair silüetim. Bana; ‘durma! ‘ der gibi zincirledi sanki mısralara…ya da… yada kırk beş kalibre gibi parçaladı bedenimi aslında beni öldürmedi. Evet öldürmedi çünkü sürün der gibiydi.Fakat karanlık ruhlarım izin vermedi sürünmeme zira kibir vazgeçilmezleri idi. Bununla beraber sürünmedim ama neye yarar ki bunca ayakta kalma gayretinde bulunma vaziyeti ? Bu yol yordu beni… bu rol yordu beni….Bana gereken huzurdu bir parça olumsuzlukları unutturacak kadar.Mamafih hayatın benden istediği;ayaklarımı kullanmadan sabahtan akşama,yazdan kışa ,yağmurdan kara koşmamdı. Peki buna değer mi?
Buna değmezdi..